کربلا یعنی ...

(چند لحظه صبر کنید تا صدای متن load شود) 

دريا تمام سوز لبش را به آب داد

صحرا به تشنگان، قدح آفتاب داد

مردي سوار آب به دريا سلام كرد

باران نيزه بود كه او را جواب داد

آهسته از برابر من تشنه مي‌گذشت

مردي كه خويش را به دم التهاب داد

صحرا زنيزه‌هاي عطش‌خيز آفتاب

                      خودرا به دست مرحمت آن جناب داد

اسبش تمام حادثه را شيهه مي‌كشيد

چون تكسوار معركه را از ركاب داد

...

روزی آدم به همراه خدا قدم می زدند.

همین طور که به راه خود ادامه می دادند، آدم لحظه ای مکث کرد.

برگشت و به جای پای خودشان نگاهی انداخت.

به خدا گفت : نگاه کن ! آنجا را می بینی؟ تنها جای پای من است.

چرا آن موقع تو با من نبودی؟!

خدا خنده ای کرد و گفت : آن جای پای من است .نه جای پای تو!

آن موقع من تو را در آغوش گرفته بودم و با تو بودم!

اما تو با من نبودی!

...

چه سخت است وقتی که بخواهی هدیه ای را، پس بگیری!

و چه سخت تر خواهد بود

 وقتی آن هدیه قلبت باشد

...

چون صید به دام تو به هر لحظه شکارم

                                     ای ترفه نگارم

از دوری صیاد دگر تاب ندارم

                        رفته است قرارم

       چون آهوی گمگشته به هر گوشه دوانم

                          تا دام در آغوش نگیرم نِگرانم

از ناوک مژگان چو دو صد تیر پرانی

                                     بر دل بنشانی

                     چون پرتو خورشید اگر رو بکشانی

                                                  وای از شب تارم

در بند و گرفتار بر آن سلسله مویم

          از دیده ره کوی تو با اشک بشویم

                                            با حال نذارم

برخیز که داد از من بیچاره ستانی

         بنشین که شرر در دل تنگم بنشانی

                  تا آن لب شیرین به سخن بازگشایی

                                              خوش جلوه نمایی

                     ای بُرده امان از دل عشاق کجایی

                                                    تا سجده گذارم

 گر بوی تو را باد به منزل برساند

                                    جانم برهاند

                        ورنه زوجودم اثری هیچ نماند

                                                جز گرد و غبارم

...

يه روز برداشتش و باهاش شروع كرد بازي كردن

گفتم: بازي نكن.ميزني مي‌شكنيش!

گفت: مواظبم

گفتم: بهت اعتماد ندارم.يهو بزني بشكنيش چي؟

گفت: نه قول مي‌دم حواسم باشه!

گفتم: آخه خيلي با ارزشه! اگر بشكنيش من بيچاره مي‌شما!

گفت: اصلا اگر شكستمش منُ بزن. قول دادم مراقب باشم ديگه!!!!!

....

آخ!!

مي‌دونستم عرضه نگه داشتن قلبم نداري!

آخرش هم زدي شكستيش!

بي‌لياقت

...