من
در درونم پاییز
در درونم طوفان
در بُرون سبز، ز خاکستر و شادم
آرام
من و بلبل همخوان
و ز لبها خندان
من
در درون می جوشم
تو نبین کزین بُرون خاموشم
من همان سَرو بلندم که پـِی ام می سوزد
و رُخم خاموش است
تا ببینیم که کِی اینبار
تمامم!
چو علف می سوزم!
من
زدرون پوسیده
در بُرونم تو نبین شاخی و برگ روییده
رنگ رخساره سبزم زکجا می گوید
خبری اسراری
که فغان!
دل...
مرده!
من
در درونم چون باد
بَرَدَم لحظه به لحظه از یاد
و بُرونم آرام
تا زمانیکه زبان ِ سرخم
سر ِ سبزم بدهد
وای!
بر باد
...